Gittin ya, donup kaldım zamanın içinde,

an denen küçücük bir kutuydu ruhumu iyice sıkıştıran …

Döneceksin arada bir ve biliyorum ki

eskisi gibi olmayacak,

her gelişler aslında bitişlerin bir parça yakınlaşması olacak yaşantımda…

Gittin ya,

şehir yabancıya kesti, buz gibi….

Üşüyor ruhum,

üşüyor tüm duygularım tıpkı evsizler gibi…

Sevdiklerinizin yokluğu ile ilk anlarda yaşadığınız duygular bunlara eş gelebilir. Düşündüm gün için acaba ne yazsam da bir parça ruhum şu ağırlığından kurtulsa diye.

Olmadı gün bitti.

Üzerimdeki karamsarlıktan doğan durgunluk da yerleşip kaldı üzerime, tıpkı sevimsiz bir giysi gibi.

Yazanın yapmaması gereken en kötü şeyi yaptım, yazdıklarımla rahatlatacağım umut vereceğim yerde tam tersini sergiledim.

Kızıyorum kendime ve

Mırıl mırıl konuşup,

Olmadı bu olmadı diyorum,

olmadı işte !

Lisedeki edebiyat öğretmenim olsaydı, yerinden kalkıp, bana bu söylediklerim karşısında bana gökyüzüne bakmamın gerektiğini hatırlatırdı

Ve derdi ki;

-Gökyüzüne bak, ne görüyorsun?

Bulutlarla bezenmiş bir gökyüzü, kimi yeri koyu kimi yeri açık mavi,  uçan kuşlar, gözlerimi gökyüzünden aşağılara doğru çevirdiğimde tek tük ağaçlar, betonlaşmış bir kent.

-Peki, başka?

Yollar, evler, gezinen insanlar, kediler, köpekler..

Daha başka?

Okulun bahçesi, basketbol sahası,

 Daha başka?

Bulunduğum yer, sınıfım, arkadaşlarım..

Daha başka?

Her şeyi yakınıma kadar anlattım bir de BEN.

İşte şimdi oldu, esas görmesini istediğim şey kendin idi. Bak sonunda gökyüzünden başlayıp her şey sende bitti. Demek ki gökyüzüne dahi baktığımızda sadece bakmayacak, kendimizi de bu işe dahil edeceğiz. Yani içimizdekileri de göreceğiz. O zaman gökyüzü muhteşem gözükecektir. Gündüz gözüyle yıldızları bile görebilirsin, dedi.

Yıllar geçti, tam karamsarlığı üzerime çirkin bir giysi gibi uydurmaya çalışırken bunlar aklıma çat kapı geliverdi.

Vazgeçtim, karamsar olan her şeyden…

Gülümsüyorum ve yaşamda zorluklar karşısında yenilmeden mücadele edeceğime duyduğum inançla.

Ölüm bizleri yeryüzünden sessizliğe gömmeden sevdiklerimiz ile geçirdiğimiz zamanları hep güzel yad edelim, yaşatalım.

Gökyüzüne değil kendi içimizdeki sonsuz sevgiye bakar gibi…

Gittiklerinde bile burada olduklarını hissederek…

Bu yazı 5483 defa okundu