Polis evi yanındaki konteynırdan yiyecek içecek ve geri dönüşümde değerlendirilebilecek şişe ve teneke kutuları toplayan yaşlı kadın, daha sonra çevredeki çöp kutularını da tek tek dolaştı.
Geçmiş ile bugün arasındaki köprülerin altından gelip geçip giden mallar, mülkler, makamların sonrasında, yaşamdaki derin yalnızlıkların yarattığı pişmanlıklar kime nedir kimlere ne değildir? Bilenmez/bilinemez! Gerçek olaylara dayalı ne çok tuhaf ve acı hikayelere tanık oluyoruz hayat rüzgarının aşamalarında. Haberlere yansıyan trajediler senaristlere konu olup, film karelerine dönüşüp ekranlara yansıyor. İzlerken insanın içini sızlatan durumlarda gözyaşlarını frenler tutamıyor ve yağmur oluyor, fırtına oluyor, şimşek oluyor deliler gibi patlıyor öfkeye dönüşerek.
Tarih 29 Temmuz 2026 günlerden de Çarşamba. Sabah saat 09.21’de Ereğli sahilinde Polis evinin çaprazındaki bir bankta otururken karşımdaki konteynırı karıştıran bir kadın gördüm. Merakımı çekti. Konteynıra çöp mü atıyor diye dikkatli bakınca çöp atmadığını ve tam aksi çöp çıkardığını gördüm. Yaşlı kadın konteynırdan çıkardığı yarı yenmiş yiyecekleri yiyordu karşımda. İnanamadım. Üstü başı da çok temizdi. Yarı içilmiş bir kola şişesi çıkardı konteynırdan. D şişeyle yanımdaki çeşmede yıkadı cola şişiseni ve hemen oracıkta içiverdiğini yan gözümle görüverdim. Sonrasında aynı konteynıra tekrar dönüp içinden geri dönüşümde para edecek bazı çöpleri torbasına doldurdu ve yürüdü. Önümden geçtiğinde yüzünü tam gördüm. Hani derler ya “nur yüzlü” diye. Öyleydi yüzü. Yanım sıra yürüdü ve bu kez sahil bandındaki çöp kutularını karıştırmaya başladı. Daha fazla izleyemedim. Yutkunmak neye yarar ki. Yaşlı kadın ve çöp konteynırı ile gerçekler. Hepimizin her zaman ve de sıkça tanık olduğu bir yaşam fotoğraflarından biriydi bu sabah tanık olduğum. Yapay zeka ve robotların bilim dünyasını alt üst ettiği bir yüzyılda, bizim dünyamız da işte tam da bu/budur!
Haber: Eyüp Bektaş
