Hafta sonu  hava soğuktu İstanbul'da.
Yağmur  çisildiyordu.
Deniz kıyısındaki  kafetaryalara indik kızımla.
Bu Pazar birlikte kahvaltıya karar verdik.
Biraz ilerde görebildiğimiz kadar deniz vardı.
Griydi gökyüzü gibi!
Kasvet vardı İstanbul'un üzerinde!
Neredeyse tüm kafetaryalar boştu.
Hafta sonu kurslardan kaçan birkaç liseli vardı yalnızca!
Şimdi liseli olmak vardı.
Bahçesine ısıtıcılar koymuştu bir tanesi.
Oturduk altına!
Milyonların olduğu İstanbul'da yakaladığımız yalnızlıktı yanıbaşımızda.
Her sınıftan kafetaryalar yanyanaydı.
Yalnızlıklardaydılar.
Esnafın krizin dibini yaşadığının resmiydiler.
Yoksulluk çok uzakta  değildi.
Yan masada gazete de seçim haberleri görünüyordu.
Çok değil üç ay sonra seçim vardı.
Bizi yönetecek parti ve vekillerini seçeçektik.
Bizi yönetecekler!
Yıllardır olduğu gibi!
Aynı Seçim  ve siyasi partiler yasası ile.
Yasanın kuralları ile!.
Anlayabiliyorum bunu.
Yani aynı adamlar,aynı partiler demekti!
Değişim.
Kavram olarak vardı ama içi boştu!
Son genel seçimde seçtiğimiz bölge milletvekillerinin çoğunu tanımıyorum bile.
Hiç görmedim.
Kimi,kimleri neden niçin seçmiştik?
Aralarında neredeyse otuz yıldır milletvekili olanlar bile var!
Şimdi onlar yine aday.
Yine yeniden yeniymiş gibi seçeceğiz .
Buna yürek dayanır mı?
Benim  dayanmıyor.
Benim Yürek biraz isyanda!
Türkiye de nasıl bir isyan bekliyorlar?
Sokaklarda bağırarak değil değil mi?
Deli diye içeri almazlar mı?
Örgütsüz bir toplumun isyan eden bireyiysen!
O zaman isyan yüreklerde.
Yürekler takipte mi?
Sokakları bomboştu İstanbulun bu Pazar!
Milyonlar artık  sokaklarda değil.
Evlerinde.
Esnaflar bomboştu artık.
Sessiz bekleyişte.
Bu bekleyiş.
Bu sessizlik.
Herhalde aynı adamların-kadınların diyemiyorum o kadar az ki-
Yeniden yeniden bizi yönetmeleri için seçilmeleri için değil!
Sessiz yürekler aslında isyanda!
Yürekleri dinleyen var mı?
Ereğli.
Sizin sokaklarınız nasıldı bu hafta sonu!
Deniz  gri,dalgalımıydı?
İsyana hazırmıydı?
Derinliğinde!