Hiç bu kadar endişe etmemiştim gelecekten.

Evet hep endişe duydum 9 yıldır ama bu kadar da değildi…

 

Cumhuriyet Bayramı birlik beraberlik günüdür.Yaşamakta olduğumuz Türkye’yi borçlu olduklarımızı anma günüdür.Türk halkının iradesinin dünyaya duyurulma günüdür.

 

Protokol ve askerler yoktu ama biz kutladık.Tek göğüs olduk ve sesimizi dünyaya duyurmak  şehitlerimizi kahramanlarımızı anmak için geldik bir araya…Ama buruktu herkes,çocuklar üzgün…

 

Cumhuriyet Bayramı Halkımızın Milli Duygularının pekiştiği bir gündür.O askerler geçerken,bando çalarken kaç kişinin gözünden yaşlar yakar…Öyle kabarır ki milli duyguları insanın…İşte budur Türk olmak…

 

Kızım henüz 9 yaşında ve törenlerin iptal edilmesine şöyle karşılık verdi “anne Van depremi çok üzücü insanlar zor durumda ama biz o kadar şehit verdik depremden önce şimdi onların kanı yerde kalmış ruhları rahatsız olmuş sayılmaz mı?”

 

Bizim evlatlarımız bile işte bu duygularla büyüyor.Genlerle geçiyor milli duygular,Atatürk ile beraber savaşan halkımızın kahramanlıkları…

 

Çanakkale Savaşı için okuldan sunum istemişlerdi ve internette savaşın yemek menüsünü bulduk.Menü şöyle:

 

43. Alay 1. Piyade Taburu 1. Bölük, 1917 yılı yemek listesi;

15 Haziran Sabah: Üzüm hoşafı. Öğlen: Yok. Akşam: Yağlı buğday çorbası ve ekmek.

26 Haziran Sabah: Yok. Öğlen: Yok. Akşam: Üzüm hoşafı, ekmek.

18 Temmuz Sabah: Üzüm hoşafı. Öğlen: Yok. Akşam: Yarım tayın ekmek.

8 Ağustos Sabah: Yarım ekmek. Öğlen: Yok. Akşam: Şekersiz üzüm hoşafı, ekmek YOK

 

(kaynağı www.hurriyet.com.tr)

 

Sınıfta anlatırken arkadaşları ağlamışlar ve Çanakkale Savaşında verilen mücadeleyi öğretmenleri anlatırken…

 

Ne kadar endişe etsem de hala umudum var.Çünkü çok güçlü bir esil yetişiyor…

 

Çocuklarımızı yetiştiren annelere ve özellikle duyarlılığından dolayı hep minnettar olduğum Biricik Kızım Zeynep’in Öğretmeni Şükran Öğretmenimize ne kadar teşekkür etsem azdır