Atatürk'ün Cumhuriyeti, bizim gibi emekçi ailelerin çocuklarına yalnızca bir ülkenin vatandaşı olmayı değil, eğitimle, çalışarak ve liyakatle hayatta bir yerlere gelebilme umudunu verdi.
10 Kasım: Bir milletin hafızasına kazınan büyük önder
10 Kasım 1938… Saat 09.05.
Dolmabahçe'de bir saat durdu. Bir milletin yüreğine tarifsiz bir acı düştü. Mustafa Kemal Atatürk gözlerini hayata yumdu. Fakat onun açtığı yol, onun düşünceleri ve Cumhuriyet ülküsü hiçbir zaman kapanmadı.
Atatürk'ü anmak, yalnızca bir gün yas tutmak değildir. Onu anlamak, bize bıraktığı Cumhuriyet'e, akla, bilime, emeğe, özgürlüğe ve insan onuruna sahip çıkmaktır.
Ben bu satırları yalnızca bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olarak değil, Zonguldak'ın Kandilli beldesinde, maden ocaklarının gölgesinde büyümüş bir emekçi çocuğu olarak yazıyorum.
Benim çocukluğumun Kandilli'sinde hayatın merkezinde maden vardı. Yer altında karanlıkla mücadele eden madenciler, alın terleriyle ailelerini geçindirirken ülkenin kalkınmasına da omuz veriyorlardı. Grizunun, göçüğün, ölüm korkusunun ne demek olduğunu o topraklarda öğrendik.
Kara kömür benim gözümde beyazdı. Çünkü o kömürün içinde babaların alın teri, anaların duası, çocukların geleceği vardı.
Biz Kandilli'de emeğin, dayanışmanın, disiplinin ve Cumhuriyet terbiyesinin içinde yetiştik.
Atatürk'ün Cumhuriyeti, bizim gibi emekçi ailelerin çocuklarına yalnızca bir ülkenin vatandaşı olmayı değil, eğitimle, çalışarak ve liyakatle hayatta bir yerlere gelebilme umudunu verdi.
Bir düşünün…
Cumhuriyet öncesinde toplumun büyük bir bölümünün eğitim imkânları sınırlıyken, Cumhuriyet'le birlikte köylerden, kasabalardan, maden ocaklarının yanındaki işçi mahallelerinden çocuklara yeni kapılar açıldı.
Kadınların toplumsal hayatta daha güçlü yer almasının, kız çocuklarının eğitim görmesinin, bilimin ve aklın yol gösterici kabul edilmesinin temelleri atıldı.
Atatürk bize bir ülke bıraktı; fakat daha önemlisi, o ülkeyi nasıl yaşatacağımızın yolunu gösterdi.
Bugün Atatürk'ü sevmek için herkesin aynı siyasi düşüncede olması gerekmez. Atatürk, bir partinin, bir zümrenin veya bir kesimin değil, bu ülkenin ortak tarihinin ve Cumhuriyet'in kurucusudur.
Onu anlamak için birbirimizi sevmeyi, farklı düşüncelere saygı göstermeyi, kul hakkı yememeyi, çalışmayı, üretmeyi ve adaletten ayrılmamayı öğrenmeliyiz.
Benim gözümde Atatürk'ün en büyük eseri yalnızca kazandığı savaşlar değil, savaş meydanlarından çıkan bir milletin önüne barış, eğitim, bilim ve çağdaşlaşma hedefini koymasıdır.
Kandilli'nin madencisi karanlığın içinden kömür çıkarırken, Cumhuriyet de karanlıktan aydınlığa çıkan bir milletin hikâyesini yazıyordu.
Bugün bizlere düşen görev, o hikâyeyi gelecek kuşaklara taşımaktır.
Sevgili Atam;
Senin bedenin aramızdan ayrıldı ama düşüncelerin hâlâ okullarımızda, fabrikalarımızda, madenlerimizde, kadınlarımızın özgürlüğünde, çocuklarımızın hayallerinde yaşamaya devam ediyor.
Biz Kandilli'nin emekçi çocukları olarak şunu biliyoruz:
Bir ülkenin gerçek zenginliği yer altındaki kömüründe, altınında değil; yetiştirdiği insanın aklında, vicdanında ve emeğindedir.
Saatler 10 Kasım'da yine 09.05'i gösterecek. Biz yine susacağız. Ama bu kez yalnızca yasımızı değil, sana ve Cumhuriyet'e karşı sorumluluğumuzu da hatırlayacağız.
Rahat uyu Atam.
Kandilli'nin madencilerinin alın teriyle, Cumhuriyet'in aydınlığıyla büyümüş çocukların seni unutmadı.
Saygı, özlem ve minnetle…
Mustafa Kemal Atatürk'ü ve silah arkadaşlarını rahmet, saygı ve minnetle anıyorum.
D.Selçuk Özen
Bir Kandilli emekçi çocuğu
