Melek: Eve gidip duş aldığımda her yer saç olmuştu. Babamı arayıp 'baba gel saçlarımı kazıtalım' dedim. O akşam berbere gittik, ben aynaya bakamadım ama babam ve kardeşim de benimle birlikte saçlarını kestirdi. Yine de bir süre aynaya bakamadım. Bere takarak dolaşıyordum, insanların bakışları beni çok etkiliyordu. Hatta bazen saçım olmadığı için bana erkekler tuvaletini gösterenler bile oldu.
Lösemili Çocuklar Sağlık ve Eğitim Vakfı (LÖSEV) Zonguldak İl Temsilciliği tarafından Karadeniz Ereğli Mühendisler Derneği'nde düzenlenen iftar programında duygu dolu anlar yaşandı. Karadeniz Ereğli'de yaşayan Melek Gültekin'in hastalığa yakalanma ve tedavi sürecini anlattığı anlar tüyleri diken diken etti. "Bir yaşam mücadelesi" olarak yüreklere dokunan Melek'in anlattıkları, 'herkesin başına gelebilir, Allah korusun' temennilerine neden oldu.
"HASTALIĞIMI 2022 YILININ MAYIS AYINDA ÖĞRENDİM"
2022 Yılında üniversitede okuduğu Düzce'de hastalıkla tanışan Melek Gültekin'in yaşadıklarını birebir anlattığı süreç şu şekilde: "Sadece bir hastalık sürecini değil, aynı zamanda umutla yeniden ayağa kalkmanın ne demek olduğunu paylaşmak istiyorum. Ben hastalığımı 2022 yılının Mayıs ayında öğrendim. O zaman üniversite öğrencisi idim. Düzce'de okuyordum. Hayatım herkesin gibi çok normaldi. Dersler, arkadaşlar, kampüs hayatı. Gelecekle ilgili planlar kuruyordum.
"BASİT BİRŞEY DENDİ VE EVE GÖNDERİLDİM"
Bir akşam arkadaşlarımla kampüste vakit geçirdikten sonra yurda döndüm. Ama o gece sağ kasık tarafımda çok şiddetli bir ağrı başladı. Ambulansla hastaneye götürüldüm. İlk başta basit bir şey olduğu söylendi ve eve gönderildim. Ama ertesi gün yapılan testler ve kontroller sonucunda yumurtalığımda büyük bir kitle olduğu ortaya çıktı. Sonrasında Düzce'den Ereğli'ye, Oradan da Zonguldak ve İstanbul'a uzanan bir hastane süreci başladı. O günlerde aslında neyle karşı karşıya olduğumu tam olarak bilmiyordum. Ameliyat olacağımı ve her şeyin biteceğini düşünüyordum. Ameliyat oldum ama sonrasında kemoterapi sürecim başladı.
"BABAM VE KARDEŞİM DE SAÇLARINI BENİM İÇİN KAZITTI"
Doktorum bir gün bana 'saçların dökülecek' dediğinde işte o zaman gerçekten hastalığın hayatımı değiştireceğini anladım. İkinci tedavimden sonra saçlarım dökülmeye başladı. Eve gidip duş aldığımda her yer saç olmuştu. Babamı arayıp 'baba gel saçlarımı kazıtalım' dedim. O akşam berbere gittik, ben aynaya bakamadım ama babam ve kardeşim de benimle birlikte saçlarını kestirdi, o an yalnız olmadığımı çok güçlü bir şekilde hissettim.
"SÜREÇTE AYNAYA BAKAMADIM"
Yine de bir süre aynaya bakamadım. Bere takarak dolaşıyordum, insanların bakışları beni çok etkiliyordu. Hatta bazen saçım olmadığı için bana erkekler tuvaletini gösterenler bile oldu. O dönem gerçekten çok içine kapanmıştım. Tam da o günlerde babamın bir iş arkadaşı bize LÖSEV'i önerdi. Bir gün sahilde gezerken LÖSEV'in standını gördük ve yanlarına gittik. Beni o kadar güler yüzle o kadar samimi karşıladılar ki o an yalnız olmadığımı hissettim.
"RIFKI İSMİNİ VERDİĞİ UMUT BEBEĞİ"
Oradan bir 'umut bebek' aldım adını Rıfkı verdim. Uzun süre yanımdan hiç ayırmadım. Benim için gerçekten bir umut simgesi oldu. Sonra LÖSEV sayesinde benim gibi aynı süreçlerden geçmiş gençlerle tanıştım. İlk başta çok çekiniyordum. Saçım yoktu ve insanların ne düşüneceğini bilmiyordum. Ama orada şunu fark ettim, kimse bana garip bakmıyordu, kimse beni yargılamıyordu, birbirimizi anlıyorduk, işte o gün özgüvenim yeniden yerine geldi. O günden sonra LÖSEV benim için sadece bir vakıf değil, gerçekten bir aile oldu. Etkinliklere katıldım, gönüllü oldum ve elimden geldiğince başka çocuklara ve gençlere destek olmaya çalıştım. Çünkü onlar benim yanımda olmuştu. Ben de başkalarının yanında olmak istiyordum.
"SADECE ACIYI DEĞİL NE KADAR GÜÇLENDİĞİMİ DE HATIRLIYORUM"
Şimdi çocuklarla çalışıyorum, oyun alanında görev alıyorum. Bazen çocuklar oyuncak tıraş makinesiyle saçımı kesiyormuş gibi yapıyor. O anlarda bazen gözlerim doluyor ama artık o günleri düşündüğümde sadece acıyı değil, aynı zamanda ne kadar güçlendiğimi de hatırlıyorum. Bugün burada durabiliyorsam bu biraz da LÖSEV ailesinin bana verdiği güç sayesinde. Çünkü bazen bir insanın hayatını değiştiren şey büyük mucizeler değildir, bazen sadece birinin elini tutmasıdır, bazen 'yalnız değilsin' demesidir.
"BEN İYİLEŞTİM AMA EN ÇOK DA UMUT SAYESİNDE"
Ben bir zamanlar aynalara bakamayan, odamdan çıkmak istemeyen biriydim ama bugün burada yüzlerce insanın karşısında kendi hikayemi anlatabiliyorum ve şunu çok iyi biliyorum ki kanser çok zor bir yol ama bu yolda yalnız olmadığını bilmek, insanı yeniden hayata bağlayan en büyük güç oluyor. Bugün burada bulunan herkes aslında bu umudun bir parçası. Belki fark etmiyorsunuz ama burada verdiğiniz her destek, uzattığınız her el, söylediğiniz her güzel söz bir çocuğun, bir gencin, bir ailenin hayatında ışık oluyor. Ben de o ışığı gören gençlerden biriyim. Ben iyileştim ama en çok da umut sayesinde iyileştim. İyiki varsın LÖSEV, iyiki varsınız."
Melek Gültekin'in duygu dolu konuşmasının ardından programa katılanlar alkışlarla moral desteği verdi.
