Bir önceki yazımda toplumda kadının yerini alabilmesi için, ilkönce kadınlarımızı iyi yetiştirmemiz gerektiği konusu üzerinde durmamızın doğru olacağını ifade etmeye çalışmıştım.
Gün geçmiyor ki basında, medyada kadına uygulanan şiddet olayları, cinsel tacizleri duyuyor, üzüntüyle okuyoruz. Bazen öyle olaylar oluyor ki; bunu yapan insan olamaz diyoruz. Son zamanlardaki çocuk kaçırmalar, bedenlerini parçalamalar, organ mafyaları, uyuşturucu mafyası gibi olaylar çoğaldıkça biz anneler, daha geç olamadan harekete geçerek bir şeyler yapmamız gerektiğini anlatmaktadır.
Uzun yıllar gençlerle birlikte oldum. Onların eğitimi ile hem öğretmen, hem de idareci olarak ilgilendim, uğraştım, çaba sarfettim . Bu deneyimlerim sonucunda, gençleri, çocukların sorunlarının birçoğunun, aile kaynaklı olduğuna şahit oldum. Eğitimde geçirdiğim otuz iki yılda neler gördüm, yaşadım, bunları anlatmak, ancak kitap yazmakla mümkün olur. Fakat konumuz burada anne olunca, ben aileden bahsetmek istiyorum.
Okulumuza kaydını yaptırmak isteyen öğrencileri, velileri ile birlikte davet ederdim, daha sonra önceden kurduğum bir öğrenci kayıt komisyonu ile de, öğretmen arkadaşlar öğrencileri okulumuza kaydederlerdi. Ben de, kayıt yapılırken o arada yeni öğrencilerimizi merak ettiğimden komisyonun yanında durur, hem velilerle sohbet eder, hem de yeni öğrencilerimize meslekle ilgili bir kaç soru sorardım
Bu sorular sadece meslek hakkında bir araştırma yapıp yapmadıkları veyahut kendi tercihleri mi konusunda ki merakımdandı. Bu kısa süredeki sohbetlerim esnasında hangi aileyi genelinde düzgün gördüm ise, o ailenin çocuğunda da düzgün hareketler izledim ve eğitim yılları içinde sıkıntı yaşamadım. Çocuk ailenin aynasıdır. Bu sözcüğü sürekli kullandım.
Bu planımı her sene denedim, sonuç hemen hemen aynı çıktı. Arada müstesnalar hariç, durum böyle olunca; geleceğimizin teminatı olan bu çocuklarımızı; yukarıda saydığım veya sayamadığım birçok kötü hadiseyi, çocuklarımızın ve kadınlarımızın üzerinden kaldırmanın çözümleri arasında ailelerin eğitilmesi gerçeğini kabul etmemiz gerekmektedir.
Aile deyince, nikâhlanıp evlenerek bir araya gelen erkek, kadın ve çocuklardan meydana gelen en küçük bir topluluğu anlıyoruz. Büyütürsek, ebeveynler de, buna dâhil edilebilir. Ailenin büyüğüne de, toplum denir. Sağlıklı bir toplum olabilmesi için bu oluşumun bireylerinin hepsinin sağlıklı olması gereklidir. Her bir kişinin rollerini ayrı ayrı iyi oynamaları gerekmektedir. En büyük rol de, anneye düşmektedir.
Çocuğun eğitimi, daha anne karnında iken başlamaktadır. Anne karnında istenmeyen bir çocuk hayat boyunca güvensizlik hissedecektir. Bebek ana dilini daha anne karnında iken öğrenmektedir. Bu nedenle anne, karnındaki çocukla, iki aydan sonra sürekli konuşmalıdır. Baba da, bu iletişime katılmalıdır. Ailedeki kavgalar, huzursuzluklar anne karnındaki çocuğu olumsuz etkilemektedir.
Eğer çocuk yetiştirme konusunda anne eğitimli ise, karnında taşıdığı çocuğunu doğumdan sonra da, aynı eğitimle takip eder. O, bilir ki, üç dört yaş arasında çocuğu tamamen kendisine bağımlıdır. Burada güven dönemi vardır. En kritik dönemdir. Asla bu dönemde çocuk anneden ayrılmamalıdır.
Aslında bu konu, ayrı bir zamanda uzunca ele alınacak kadar önemlidir. Ben burada sadece anne rolünün çocuk üzerindeki değerini anlatabilmek için sadece bir giriş yaptım. Çocuğun anne ve babadan aldığı iki güç vardır. Sevgi ve eğitim. Sevgi derken; kabullenme. Koruma, kollama, sevecenlik gibi olumlu duygular gelir. Eğitim ise; bilgi beceri, yasaklar, kurallar, değer yargıları, görgü kuralları, sosyalleşme, toplumsal değerler gibi.
Çocuk için, anne baba bir modeldir. Anne babanın çocuğuna öğrettiği kuralları, kendisi de uygulaması gerekir. Baba evde anneye şiddet uyguluyor ise, çocuğa öğrettiği kuralları bozmuş olur.
Çocuk ta bu şiddeti, sokakta, sınıfta arkadaşına uygulayacaktır. Çünkü baba, onun için bir modeldir.
Devam edecek
