Kent plancısı ve gazetemizin yazarlarından Kamuran Ayyıldız “Ali Uzun’un eşinin cenazesine gidecek misin?” diye sordu telefonda.
Gittik birlikte Zonguldak’ta On Temmuz Mahallesi’ne.
Zonguldak Belediyesi’nin önünden sağa dönünce Acılık üzerinden gidiliyor On Temmuz Mahallesi’ne. Ana cadde de trafik sıkışık olunca aracı belediyenin çalıştırdığı yol boyu açık oto parka çekip, bir taksi ile çıkmak istedik cenazenin kaldırılacağı caminin önüne.
Taksici “yol kalabalık ben inerken zorlandım, çıkmak mümkün değil araçla. Ama ben sizi ara sokaktan götüreyim” dedi.
Dolana dolana Acılık’a tırmanmaya çalışsak da, camiye
Bizim Kız Kamuran o yokuşta bir hayli zorlandı. Nefes nefese kalmıştı caminin önüne geldiğimizde ki, “her an bayılabilirim aman dikkat edin” dedi.
Hayda!
Ali Uzun’a başsağlığı dileyip acısını paylaştıktan sonra bir kenara çekilip gölgede kaldık.
O saatte sıcağın ortasında kalmak hiç de akıl işi değildi çünkü.
Çevreye süzdüm gölgede.
Herkes oradaydı.
Koşmuşlardı Ali Uzun’un acısında yanında olabilmek için.
Gönül bağıydı bunun adı.
Bu yoğunluk bir sevginin ifadesiydi.
Ali Uzun ve eşi öylesine sevgi tohumları ekmişler ki uzun yıllarca, eski yıllardaki dostluklarının anısına tüm sevenleri koşmuştu işte Ayla Uzun’un cenazesine.
İşte olay bu…
Ne demiş Aşık Veysel “ben giderim adım kalır dostlar beni hatırlasın”.
Dostlar onca trafik sıkışıklığına ve sıcağa rağmen tırmandı Acılık yokuşunu ve Ali Uzun’a başsağlığı diledi.
Ve herkes de gönüldendi.
Sevgiyle koştular Uzun Ailesi’nin yanına.
Kucakladılar.
Kucaklaştılar.
**
Ali Uzun’un sonsuzluğa uzanan eşinin cenaze töreni çoklarına ders olsun.
Baskı, tehdit, şantaj ile korkuya dayalı bir düzen kurmak isteyenlerin cenaze töreninde bu kucaklaşmayı göremeyecekler.
Hatta böyle bir topluluğun binde birini de bulamayacaklar.
Çünkü iticilik kimseye bir şey kazandırmaz.
Sadece yaka silktiren bir çirkinlik olarak anılır.
Ali Uzun Zonguldak’ın bütününde sevgiyle kurmuş gönül bağını.
O gönül bağının içinde olanlardan biri olarak, aramızdan ayrılan Ayla Uzun’a Allahtan rahmet, Uzun Ailesine de sabırlar diliyorum.
**
Bir kez daha tekrarlayalım mı şu sözü:
“Ben giderim adım kalır dostlar beni hatırlasın”.
Hatırlatanlara selam olsun…
