Bugün 10 Kasım 2026. Demek Atamız aramızdan ayrılalı tam seksen sekiz yıl olmuş. O günden bugünlere nasıl geldiğimiz ayrı bir yazı konusu. Ama içinde yaşadığımız son otuz yıl kesinlikle mercek altına alınacak kadar önemli. Hele Atatürk’ü halktan soğutmak için özel çaba harcayan Kenan Evren taifesinin yaptıkları. İğrenç politikacılara taş çıkartırcasına elinde Kuranla kürsülere çıkan cunta lideri. Atatürk’ü ağzından eksik etmeden Atatürkçülüğün temeline dinamit koyan 12 Eylül kadroları. Biliyor musunuz bu tahribatı düzeltmek bugün bile çok zor. 12 Eylül çocuğu Turgut Özal’ın dünya halklarının başına belâ olan neo-liberalizmi ülkemizde sahneye koyması. Cumhuriyet’in kazanımları fabrikaları, limanları akla ne gelirse her şeyi “Babalar gibi satarım” diyen Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) Maliye Bakanı Kenan Unakıtan. Sovyetlerin dağılmasından sonra halkın birikimine el koyan oligarklar gibi ortaya çıkan badem bıyıklı zenginler. Atatürk’e deccal diyen Saidi Nursî’nin takipçisi Fethullah Gülen ve çevresinde yaratılan halk düşmanı yeni zenginler… Bunlara kucak açan ve birlikte yaşayan bir iktidar! Araları bozulunca bundan medet uman muhalefet liderleri… “Lâiklik tehlike değildir”, “Yargı ve güvenlikte cemaat örgütü yoktur” diyen parti genel başkanları… Daha sonra solun alfabesi ezen ve ezilen sınıflar ilkesini bırakan sahte solcular. Sınıf çelişkilerinin yerine ırk, mezhep, cinsel sorunlarını kaşıyan Atatürk düşmanı sol liberaller… Onlarla işbirliği yapan Avrupa Birliği’nin Ankara elçisi Karen Fok gibi uğursuzlar… Bunların hepsinin söylemi ortaktı: Türkiye Cumhuriyeti askerler ve bürokratlar tarafından tepeden inme kurulmuştur. Anti demokratiktir. Bu nedenle Kemalizm derhal terk edilmeli, dairelerdeki resimleri indirilmelidir! Zaman zaman bu söylemlere kulak veren hatta benimseyen muhalefet kadroları… “Dersim’de soykırım yapıldı” diyen milletvekilleri…

Bunlara en iyi yanıtı Cumhuriyeti ve demokrasiyi özümsemiş Türk Milleti verdi. 23 Nisan, 19 Mayıs, 29 Ekim, 30 Ağustoslarda Anıtkabir’i doldurarak Atatürk’e sonsuz sevgi ve bağlılığını haykıran genç, yaşlı, kadın, erkek yüzbinler ortaya çıktı. Atatürk’ün bizzat kurduğu Diyanet İşleri’nin ona bir fatihayı bile çok gören başkanlarına ders verir gibi ziyaretlerini yinelediler ve çoğalttılar. Özetle Atatürk ölümünden sonra bile politikacıların yapamadığını yaptı ve gerçek anlamda sine-i millete döndü! Yattığı yerden düşmanlarına ders veriyor. Cumhuriyetin devrimiyle özgürlüğüne kavuşan kadınlar, cumhuriyetin okullarında parasız yatılı okuyan ve bürokraside yüksek makamlara çıkan emekli ama inancı ve mücadele azmi yüksek kuşak. Cumhuriyetin faziletini bilen ve özgürlüğüne düşkün umutları karartılmış genç kuşak… Türkiye’de hangi partiye oy verirse versin, yaşı, mezhebi ne olursa olsun ülkenin bu çoğunluğuna “Atatürkçüler” diyoruz.

Atatürkçülüğü özümseyen, ondan ilham alan ve ülkemizi çağdaş uygarlığa ulaştırmak isteyenler de bir ideolojinin mensubudurlar. Bu ideolojinin adı Kemalizmdir. Hemen ilave edelim Kemalizm katı doğmalardan farklıdır. İçindeki devrimcilik ilkesi sürekliliği içerir. Yine bir önemli durumu vurgulayalım. AB ülkelerindeki Sosyal Demokrat partilerin lokallerinde Marks ve Engels’in resimleri asılıdır. Ama bu tamamen folklorik bir anlam taşır. Onların iktidarlarında müstemlekeler vardır. Sınıf mücadelesini çoktan ilkelerinden çıkarmışlardır.Daha da ötesi olaylara sınıf gözlüğüyle bakmayı çoktan bırakmışlardır. Benzer durumu ülkemizde de görüyoruz. 10 Kasım’da televizyonlarda yayınlanan reklamlara bakınız. Parti lokallerindeki zoraki Atatürk resimlerine bakınız. Atatürk’ün kurduğu partide kimin Atatürk resmini indirdiği aylarca tartışma konusu olmadı mı?

Kemalizm tam bağımsızlıktır. Bunun canlı örneği Lozan Barış Antlaşmasında ortaya çıktı. Yargısı bile yabancılara ait kapitülasyonlarda ısrar edildiği için görüşmeler kesilip Türkiye’ye dönen İsmet Paşa bunun en canlı örneğidir. Bugün yap-işlet-devret (YİD) modeliyle, yabancı yargıyı kabul etmek tam anlamıyla Kemalizm’e aykırıdır. Milletin alın teriyle yapılan KİT’leri (Kamu İktisadi Teşekkülleri) Haraç mezat satanlar Atatürkçü hele Kemalist değillerdir. Özelleşmeyi savunmak Kemalistlerin işi değildir. Yabancı teşvikiyle ve dini gerekçelerle Cumhuriyete başkaldıran Şeyh Sait ve Seyit Rıza’nın anıtları önünde basın toplantısı yapan milletvekillerinin Atatürkçülükle ilgisi yoktur. Dış politikada macera peşinde koşan yeni Osmanlıcılar Atatürk’ün ilkelerine ihanet etmektedirler. Son çıkan Mekke Antlaşması sonunda Mehmetçiğin Yemen çöllerine gönderilme olasılığı bile bağımsız dış politikamıza terstir.

Türkiye’nin bölünmez bütünlüğüne aykırı her türlü girişim karşısında Kemalistleri bulacaktır. Lozan’ı değil Sevr’i özleyenler hatta Lozan’ı bağımsızlıkları için engel görenler ve onlara destek olanların Atatürkçülükle ilgileri yoktur. Şimdiye kadar Kürt halkı ayrı, terör örgütü ayrı deniyordu. Doğrusu da buydu. Ama çerçeve yasası denilen modelde, terör örgütünün başını Kürtlerin temsilcisi ve ona resmi sıfat verilmesini isteyenleri onaylayanların da Atatürkçülükle ilgisi yoktur. Çeşitli cezaevlerinde hasta ve acilen müdahale edilmesi gerek tutuklular tahliye edilmezken, Öcalan’a yeni villa yapılmasını onaylayan veya görmezden gelip ses çıkarmayanların da Atatürk’ten söz etmeye hakları yoktur. Geçmişte bunun örneklerini gördük. Atatürk’e kefere diyen, ulus devletin öldüğünü söyleyen, yetmez ama evet tayfasından olanları partinin baş köşesine kadın kontenjanından oturtanları izledik. Aynı kişilerinsıkışınca “Biz Kuvayı Milliyenin, Atatürk’ün partisiyiz” demelerine tanık olduk.

Atatürkçülük ve Kemalizm bir sıvı gibi her doldurulan kabın şeklini alan bir ideoloji değildir. Bu oportünistleri saptayıp teşhir etmek de bugünden tezi yok Kemalistlerin görevidir.