Vakıfbankın önünde gördüm Kdz. Ereğli Belediyesinin eski Başkan Yardımcılarından Mustafa Sunmazı.
Mustafa Abi Ereğli sevdalısı bir gönül dostudur.
Saygıyı bilir.
Vefalıdır da.
Kimse ile alay etmez.
Dostluğumuzun da hep üzerine koymuştur.
Yine merhabalaştık.
Hal hatır sorduk.
Adnan Abinin yanına gidiyorum rahatsızmış dedi.
Ertuğ mu? diye sordum Adnan Abinin kim olduğunu öğrenmek için.
Öyleymiş.
29 yıl Kdz. Ereğli Belediyesinin yazıişleri müdürlüğünü yapan Adnan Ertuğ kısmi bir felç geçirmiş.
Evini Yalı Caddesinde biliyordum değilmiş.
Orta Camisindeki Bisikletçi İsmailin önündeki yokuşun sol yakasındaymış evi.
Ben de gittim evine Mustafa Abi ile birlikte.
Adnan Abinin müsait olup olmadığını öğrendikten sonra girdik eve.
Adnan Abi bizi gördü.
Seni birkaç gün önce rüyamda gördüm. Eyüp duysa gelirdi dedim dedi.
Gelmez miyim?
Adnan Abi benim büyüğüm.
Duymadım ki.
Mustafa Sunmaz da olmasa haberim olmayacak.
78 yaşındaki Adnan Abiye hal hatır sorduk.
Biraz kırgın gördüm Adnan Abiyi.
Belki de unutulmuşum duygusu yerleşmiş yüreğine.
Bazı olayları konuşurken hüzünlenip duygusallaştı.
Kimbilir içinde hangi fırtına esiyordu.
Kimbilir!..
Yaşam çok kısa.
O kadar kısa olduğunu ise yılların yorgunluğu yaşlara yansıyınca anlıyor insan.
Dost ve dostluğu da böyle yad ediyor.
Mustafa Sunmaz dost ki, büyüklerini arıyor ve soruyor.
Saygıda kusur etmiyor.
Dünyaları yarattım da demiyor.
Mütevazi.
Ve insan.
Adnan Abisini de arıyor, küçük büyük demeden dostlarını da.
Adnan Abinin yanında iken telefonum çaldı.
Bir dostumuz ihbarda bulundu bu elektrik servisi elektrik borcu olanlara öyle ağır muamele ediyor ki gidin bir görün. Bünyamin Beyi aradım ama bulamadım. İnsan onuru bu kadar çiğnenmez ki. Faturasının biri ödenmeyince diğerini almıyorlar sözleriyle.
Sahi öyleymiş.
Sadece elektrik parası ödenirken değil, bir çok kurumda da şu borcunu ödemezsen şu borcunu almam! gibi tehditler savruluyormuş.
Ne ayıp!..
Adnan Abiye yine geliriz sözümüzle veda ettik.
İçim burkulmadı değil hüzünlendiğinde yaşadığı duygusallığa.
Anladım çoğunu elbette.
Yok ki yaşamın farkı.
Kişiler, yer ve şekil değişir sadece.
Öz aynıdır.
Adnan Abiye veda ettik Mustafa Bey ile.
Kapısının önünde üç tane kedi gördüm.
Çiçekler.
Fıskiye havuzu.
Babadan kalma eski evde oturuyor Adnan Abi.
Sımsıcak bir ev.
Yolun üstünde.
Sol yakada.
Dışında da demir kapısı var, dostlar tıklasınlar diye.
