Alev alev olmuş efkarım.. tüm benliğimi uyuşturur sayısız hayallerimi bir bir geçirir aklımdan.. dalgalar gibi yükselen yaraları mı, o umutlu bekleyişleri mi soluksuz bırakırım.. bu yarı bilinçsiz geçmişin gidişinden ben mi sorumluydum..? Gell ! Diye seslenen, o ışıltıyı görür gibiyim.. çehreler karanlık,ürkütücü ! dipsiz bir kuyu gibi.. yüzümü çevirip dizlerimi de yukarı çekip gözlerden uzak, dikeni uzayan bir ormana dalar gibi ! üzüntüyle karışık bir düzen içinde, yıldızsız gökyüzüne dalıp huzuru düşlüyorum.. GEL diye !