Makro Bilgisayardan tanırım Cihan Çakar'ı.

Cihan, Orhan Tetikel'in damadı. Orhan abinin 3 çocuğundan ikisi kız ve Cihan'da büyük kız Ayşen ile evli.  Ortanca Korhan, küçüğü de Aylin, Orhan Abi'nin çocukları.

Orhan Tetikel 17 Hizaran'da sonsuzluğa uzanıp, Kdz. Ereğli'nin Kurtuluş Günü olan 18 Haziran'da da toprağa verilmiş.

Verilmiş diyorum çünkü vefat ettiğini 20 Haziran'da duydum damadından.

Hay Orhan Abi hay!..

Orhan Tetikel'i 70'li yıllardan tanırım.

O dev yürekli sosyal demokrat Orhan Tetikel'de yok artık aramızda.

O da gitti işte.

Diğerleri; Turan Kayalı, Nihat Can, Avni Saka, İlhan Yapıcı, Yücel Tınaz, Nazif Gözalan, Süreyya Çelik, Yusuf Ziya, Hasan Altay, Kadir Yabacı, Mehmet Babaöz, Gökhan Duran, Birol Karadeniz, Zeki Özşeker, Orhan Yaprak, Ali Genç, Habib Kiriş, İhsan Efe, Tahsin Rumeli, Kadri Cöbek, Ruhi Göktekin gibi.

Orhan Tetikel, çok uzun zamandır ortalarda görünmüyordu.

Hastaydı çünkü.

Her gün yürürdü sağlığını korumak için. Bu yürüyüşleri sırasında karşılaştığımızda da geçmişe uzun yolculuklar eder ve bir iki kelamla o dostluk dolu yılların özlemini dışa vururduk birlikte.

Zaman hızla koşuyor.

Freni yok ki bu zamanın.

Hep ileri.

İlerisi de sonsuzluk ya.

İki hafta önce Cihan ile msn'de yazışmıştım. Bu sırada kayınpederinin çok hasta olduğunu da bildirmişti.

Evine gidip kendisiyle görüşmek istediğimi söyledim Cihan'a.

Ik-mık etti.

'Kayınvalidene söyle beni tanır, görüşme talebimi iletiver, Orhan Abi ile konuşmak ve bir fotoğrafını çekmek istiyorum' dedim.

Demesine dedim de, Cihan bir daha dönmedi veya dönemedi bana.

Ta ki, dün öğle saatlerinde vefat ettiğini ve toprağa verildiğini bildirinceye kadar.

Vay Orhan Abi Vay!..

Sen de yoksun bak.

Neydi o günler.

Hele ki, 1979'daki CHP ilçe kongresindeki olaylar.

Biz İlker Tulga'yı, Cöbekoğlu ile Anadol'da Avni Çelebi'yi desteklediği kongre.

Sendikacılık tam göbeğindeydi o kongrenin.

Şükrü Özbayrak ile Cevdet Yılmaz mücadelesinin izleri salonun her noktasında vardı.

Ve sonrası.

Halkçı Parti ile Sodep çekişmesinin ardından gelen SHP birlikteliği.

Sosyal demokrat coşku.

Hırs.

Mücadele.

Ve özveri.

O yıllardan bu günlere baktığımızda kim kaldı geriye?

Ya da kimler?

Orhan Tetikel'in ölüm haberi cız ettirdi yüreğimi işte.

Anılarımızın arasında saklı kalanları anımsadığımda çınar ağaçlarının yapraklarının bir bir döküldüğünü görüyorum açıkçası.

Giden gelmiyor.

Gidecek olana da dur denilemiyor ki.

Bir gün ve an geldiğinde 'eyvallah' diyecek olan kim şimdi?

Hey dostlar; sıradaki kim?

Hele bir söyleyin de gidip bir helallik alalım?

Kırgın gitmesin kimse.

Göndermeyelim gizlice