Başlarında baretleri, sırtlarında da mavi renkli sert kumaştan yapılmış iş elbiseleri ile sıralandılar yan yana.
Omuzlar dik.
Gözleri de sert mi sertti.
Çok ağır bir hava vardı açık alanda.
Alan açık da, nefesler ise çok ağır.
Öyle ya.
Ölümü anıyorlardı ölümü.
Bir ölüm değil.
On ölüm değil.
Otuz ölümü anıyorlardı.
Dostlarını.
Kardeşlerini.
Çoluk çocuk.
Yaşlı genç.
Anıyorlardı bir yıl öncesinin acısını hep birlikte.
Unutmadım/unutmadık demek için toplanmışlardı.
Söndürülen nefeslerin çöken acısı ile kuyubaşında.
Hani şu Selametle yazısının yer aldığı kuyunun önünde .
Toplandılar ve andılar.
Yetkililer de geldi.
Temsilcileri de.
Üzüldüklerini belirttiler.
Acıyı tazeleyen sözlerle konuşarak madencilerin kaderi olan güzel ölümün (!) acısında buluştular.
Madenciler.
Bizim madencilerimiz.
Oradan buradan değil, köylerimizden gelen madenciler.
Korkmadan yerin altına inen.
Yerin altında kazma kürek kömür üreten madenciler.
Ürettiklerini de yeryüzüne çıkarıp, vagonlarla lavuara gönderen ve oradan da tüketime paketleyen işçiler.
Hepsi kara yüzlü.
Kapkara yüzlü.
Yiğit karası derler buna.
Korkmayan insanın karası bu.
Ekmeğini kömürden çıkaran emekçinin alın karası.
Kader karası.
Kaderin oyununun kapkarası.
Fotoğraflarını çekti gazeteciler.
Geniş açıdan bakarak enstantane yakalamaya çalıştılar.
Ocaktan çıkanın karası ile ocağa girecek olanın aydınlık yüzünde alın terinin ruhunu bulmaya çalıştılar flaşların her çakışında.
Gözler nemlendi.
Sözler titreyerek yerleşti cümlelerin oluştururken.
Kurbanlar kesildi kaza olmasın niyetinde.
Dualar perçinledi Tanrıdan en önemli isteği.
Gök sustu.
Bulutlar grileşti.
Otuz adet canın özlemi düştü seven yüreklere.
Madenciler hey madenciler!..
Hey Şemsi Denizerin canları.
Siz ki tülbent kadar zarif,
Siz ki bıçak kadar keskin,
Siz ki şimşek kadar atılgan,
Siz ki deryaların en büyüğü,
Siz ki cesaretin adresi,
Siz ki acılarla pişen,
Siz ki en büyük yürek.
Gücünüzle büyüyün.
Gücünüzü güçte birleştirin.
Zonguldak size muhtaç.
Sizin önderliğinize de aç.
