Bülent Ecevit?in siyasete veda ettiği ve toprakla buluştuğu anda yanındaydım. Bu iki tarihi günde, Ecevit?in yanında olmanın vicdan rahatlığını duygularımla kaynattım. Anlar vardır ki, sözcükler yeterli gelmez anlatmaya. Hep böyledir. Yaşanmalı ki o dünyanın derinliğine ulaşılabilsin. Ecevit?in ?dürüstlüğünün? dışında bir başka olay daha vardı cenazesinde. O da, laik cumhuriyete ölümsüz bağlılığın adıydı. Yüzbinlerce insan bu cenazeye Ecevit?in kişiliğine olan saygının ötesinde, Türkiye?nin içinde bulunduğu tehlikeye karşı, ?uzlaşmama? inadındakileri uyarmaya gelmişti sanki. Ortak dilek ve isteğin bu nedenle ?Türkiye laiktir laik kalacak? sloganında yankılanmasıydı bu uyarı. Uyarı, ?uyanın?dı. Uyarı ?inadı bırakın?dı. Uyarı ?güçbirliği?ydi. Uyarı ?başka Cumhuriyet yok?tu. Ve: Ecevit, ölümüyle birlikte bir kez daha laik Cumhuriyete hizmet etti cenazesinde... Anlamak için yaşanmalı dedim. Anlayan anladı. Anlayan ses verdi. Anlayan tepkisiyle bağırdı. Anlayan silkindi. Anlayan umut doldu. Son yarım yüzyıllık süre içinde çok olaylar geldi ve geçti. Ama, 12 Eylül sonrasında iki tane olay var Türk insanını biraraya getiren. Bunlardan birincisi, 50 bin satan bir gazetenin köşe yazarı Uğur Mumcu?nun alçakça katledilişi, diğeri de Ecevit?in cenaze töreniydi. ?Hangisi daha kalabalıktı? gibi bir bayağılık yorumuna girmiyorum. Her ikisi de, laik Cumhuriyet sevdalılarını biraraya getirdi. Öyle ya; Başka Türkiye ve başka Cumhuriyet yok ki. Törende yaş ve meslek guruplarına göre kesit almaya çalıştım katılanları izlerken. Hepsi biz. Hepsi dar veya orta gelirli ama Laik Cumhuriyet aşkıyla dolu toplumun emekçi kesimi. Sevdaları tek. Umutları tek. Beklentileri tek. Gelecek hayalleri tek. Sadece Eşsiz Önder Mustafa Kemal Atatürk?ün kurduğu cumhuriyetin sonsuza dek yaşatılması. Bu nedenle alanlardalar. Bu nedenle slogan atıyorlar. Bu nedenle emanet edilen Cumhuriyeti koruma bilinci içindeler. Bu nedenle de bir parça öfkeliler. Umarım, Ecevit?ten sonrasının tarihini yazmayı beceririz. Umarım ki kişisel hırs ve beklentilerine tutsak olanları uyandırırız. Umarım ki ak güvercinlerin uçurulduğu günden itibaren ?sil baştan? yapabilme özveri yağmuru bereketini verir. Umarım ki uzlaşma denen gerçek yaşam biçimimiz olur. Ankara?nın yollarını böyle arşınladım. Biz olmanın bilincindekilerin gözlerindeki umut ışığını gördükçe, umutlarım sürgün verip yol aldı. Heyecanlandım. Ve Ecevit?in bir kez daha önünde saygı ile eğildim. Yarın bugünden daha iyi olacak. BİR NOT: Zonguldak ve Ecevit o kadar bütünleşmiş ki, Türkiye biliyor ve kabulleniyor. Ecevit?in ölümünden bu yana, Türkiye?nin gündemine giren madenciler ve Zonguldak oldu. Ecevit, hem Cumhuriyetçileri cenazesinde buluşturdu, hem de Zonguldak?ı Türkiye?nin gündemine taşıdı. Yani, ölümü bile bu ülkeye ve Zonguldak?a hizmet etti.